خانه » تربیت و آموزش اسلامی » فرزندی در کنار خانواده

فرزندی در کنار خانواده

فرزند طراز کدام است؟

حضور فرزندی که هم‌راستا با الگوهای صحیح خانواده گام برمی‌دارد و بعضاً خود نیز الگویی برای خانواده می‌شود تا در مسیر درستی حرکت کند از مهمترین برکاتی است که می‌توان در یک خانواده‌ی سالم به آن اشاره کرد و طبعاً این کودک به واسطه‌ی تربیت صحیح والدین و دیگر اعضای خانواده و راه و منشی که آن‌ها در تعامل با وی داشته‌اند رشد و نمو کرده است که اینک به درختی پربار بدل گشته که دیگران نیز از برکات آن بهره می‌برند. چنین کودکی را می توان فرزند طراز یاد کرد.

حضور فرزندی که هم‌راستا با الگوهای صحیح خانواده گام برمی‌دارد و بعضاً خود نیز الگویی برای خانواده می‌شود تا در مسیر درستی حرکت کند از مهمترین برکاتی است که می‌توان در یک خانواده‌ی سالم به آن اشاره کرد و طبعاً این کودک به واسطه‌ی تربیت صحیح والدین و دیگر اعضای خانواده و راه و منشی که آن‌ها در تعامل با وی داشته‌اند رشد و نمو کرده است که اینک به درختی پربار بدل گشته که دیگران نیز از برکات آن بهره می‌برند. چنین کودکی را می توان فرزند طراز یاد کرد.

این کودک به واسطه‌ی برخی رفتارهای خاصی که از خود بروز می‌دهد است که چنین کودکی نامیده می‌شود. گرچه امروزه با توجه به نحوه‌ی تربیت ناصحیح و نوع رفتارهای غیرارزشی برخی والدین و تعامل کودکان با خانواده، دوستان و رسانه‌ها و دوری از سبک زندگی اسلامی شرایط خطرناکی برای مصرف‌گرا شدن وی پدید آمده است، اما هنوز هم شاهد کودکانی هستیم که به راه و روش والدین و سبک زندگی دینی خود پایبند هستند. در واقع منش زندگی والدین و اطرافیان وی موجب بروز چنین رفتاری از وی شده است. بروز این نوع رفتار غیرمصرف‌گرایانه در فرزندان موجب آرامش خاطر خود و سایر اعضای خانواده می‌شود.

این دسته از فرزندان توقعی خارج از توان پدر و مادر خود ابراز نمی‌کنند و نیازهای خود را با توجه به میزان قدرت خانواده در تامین آن‌ها بیان می‌دارند. اینگونه است که توان اقتصادی خانواده کفاف رفع نیازهای اساسی و ضروری اهل خانه را می‌دهد در نتیجه میل پدر و مادر برای داشتن فرزندی دیگر نیز بیشتر می‌شود. این کودک اگر در چیزی کم و کاستی داشته باشد سعی می‌کند داشته‌های خود را با دوستان و هم‌سالانش شریک شود و از داشته‌های آن ها بهره‌مند گردد. چه بسا این اتفاق با داشتن خواهر یا برادر دیگر به شکل مطلوب‌تری رخ دهد.

علاوه بر این، کودک یاد گرفته است که برای رسیدن به خواسته و نیازهای خود باید تلاش کند. برای رسیدن به وسایل مورد علاقه‌ی خود باید پولش را پس انداز کند. در واقع این کودک به جای ولخرجی اهل صرفه‌جویی است. صرفه‌جویی در نیازهای کاذبی که به او روی می‌آورند و مصرفِ این مقادیر پس انداز شده در جایگاه مناسب خود از جمله خصیصه‌های فرزند طراز است.

چنین کودکی به مانند سایر کودکان با دیدن وسایل گوناگون و پر زرق و برق به آن دل می‌بندد اما این را نیز یاد گرفته است که باید خواهش‌ها و تقاضاهایش را کنترل کند و هر چیزی را طلب نکند. میزان پول تو جیبی که از والدینش دریافت می‌کند را کافی دانسته و با پس انداز کردنش، آن را در جهت رفع نیاز مطلوب‌تری خرج می کند. در واقع این کودک قدرت تشخیص نیازهای صحیح از نیازهای کاذب و غیرواقعی را دارد. همین شیوه‌ی عملکرد وی روی والدینش نیز تاثیر می‌گذارد و باعث می‌شود که آن ها نیز در حد وسع مالی خود برای او هزینه کنند، زیرا که فرزندشان به آن راضی است. آرامش خاطری که از این بابت در فضای خانه به وجود می‌آید موجب نزدیک شدن اعضای خانواده به یکدیگر و بیشتر در کنار هم بودن آن ها می‌گردد.

این کودک به واسطه‌ی خواهران و برادرانی که دارد با مفهوم شراکت و به اشتراک‌گذاری داشته‌های خود آشنا می شود. وسیله‌ای که برای خانواده تهیه شده را صرفاً از آن خود نمی‌داند تا دیگری چاره‌ای برای خود بیندیشد. بله، این گونه است که کودک مدیریت بر نیازهای خود را فرا می‌گیرد و سعی می‌کند با حداقل هزینه، گزینه‌ی مطلوب خود را به دست آورد. پدر و مادر این کودک از حضور وی احساس آرامش می‌کنند و هر لحظه دل مشغولی این را ندارند که باید نیازی دیگر از نیازهای غیراساسی وی را برطرف کنند، درآمد خانواده از راه حلال تامین می‌گردد و اعضای خانه به آن چه که کسب می‌گردد قانع اند.

در واقع این خانواده است که با سرلوحه قرار دادن قناعت می‌تواند آن را به بچه‌های خود بطور عملی منتقل کند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>