خانه » اخبار » قسمت دوم:شروع زندگی امام حسین علیه السلام

قسمت دوم:شروع زندگی امام حسین علیه السلام

شروع زندگی امام حسین علیه السلام

منابع حدیثى و تاریخى، سال ولادت امام حسین -علیه السلام- را مختلف گزارش کرده‏اند؛ لیکن بنا بر اکثر منابع و مشهورترین روایات، سال ولادت امام حسین -علیه السلام- سال چهارم هجرى است.

مطالب السَّۆول در این باره می­نویسد:

امام حسین -علیه السلام- در سال چهارم هجرى به دنیا آمدند … عمر ایشان، ۵۶ سال و چند ماه بود. شش سال و چند ماه از این مدّت را با جدّشان پیامبر خدا بودند و پس از وفات پیامبر -صلی الله علیه وآله-، سى سال با پدرشان امیر مۆمنان على -علیه السلام- زیستند و پس از وفات پدرشان، ده سال با برادرشان امام حسن -علیه السلام- بودند و پس از وفات برادرشان نیز ده سال تا هنگام شهادتشان زیستند.(۱)

ماه ولادت

منابع حدیثى و تاریخى، ماه ولادت امام حسین -علیه  السلام- را مختلف گزارش کرده‏اند:

سوم ماه شعبان، پنجم ماه شعبان، آخر ماه ربیع اوّل، سیزدهم ماه رمضان، پنجم ماه جمادى اوّل و پانزدهم ماه جمادى ثانى.

علّامه مجلسى (ره)، با توجه به قراینی از جمله روایت امام صادق -علیه السلام- ، سوم ماه شعبان را مشهورتر مى‏داند.(۲)

مصباح المتهجّد پس از ذکر دعاى روز سوم شعبان می­نویسد: حسین بن على بن سفیان بَزوفَرى مى‏گوید: شنیدم امام صادق -علیه السلام- این دعا را در این روز مى‏خواند و فرمود: «این، از دعاهاى روز سوم شعبان، روز تولّد حسین -علیه السلام- است».(۳)

لحظه ولادت

امام زین العابدین -علیه السلام- می­فرمایند: اسماء بنت عمیس(۴) برایم نقل کرد: پس از یک سال، حسین علیه  السلام متولّد شد و پیامبر -صلی الله علیه وآله- آمد و فرمود: «اى اسماء! پسرم را به من بده».

امام صادق -علیه السلام- فرمود: حسین -علیه السلام-، نه از فاطمه علیهاالسلام و نه از هیچ زن دیگرى شیر نخورد؛ بلکه او را نزد پیامبر صلى الله علیه و آله مى‏آوردند و ایشان انگشت شست خود را در دهان او مى‏گذارد و حسین -علیه السلام- به اندازه‏اى مى‏مکید که دو سه روزش را کفایت مى‏کرد. از این رو، گوشت حسین -علیه السلام- از گوشت و خون پیامبر رویید.

او را در پارچه سفیدى به ایشان دادم. پیامبر آمد در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و او را در دامنش نهاد و گریست. از علت گریه پرسیدم. فرمود: «بر این پسرم مى‏گریم».

گفتم: ای پیامبر خدا او الآن متولّد شده­است، فرمود: «پس از من، گروه ستمکار، او را مى‏کشند. خداوند، شفاعتم را به آنان نرساند» ؛ سپس فرمود: «اى اسماء! این را به فاطمه مگو، که او را تازه به دنیا آورده­است».(۵)

نام‏گذارى‏

بر پایه شمارى از روایات، نام‏گذارى امام حسن و امام حسین علیهماالسلام، توسّط پیامبر صلى الله علیه و آله و با وحى الهى صورت گرفت. این نام‏ها، نام فرزندان حضرت هارون (جانشین موسى نبی) است؛ همان «شَبَّر» و «شُبَیر» که در زبان عربى، به «حسن» و «حسین» ترجمه مى‏شوند که این نام تا پیش از این در میان اعراب جاهلى وجود نداشته­است.(۶)

کنیه امام حسین -علیه السلام- ، ابوعبد اللّه و کنیه خاصّ او ابوعلى است. القاب آن حضرت، بسیار است‏ که سیدالشهداء از مشهورترین آنهاست.

شبیه‏ترین مردم به پیامبر خدا

محمّد بن ضحّاک بن عثمان حزامى می­گوید: پیکر حسین -علیه السلام-، شبیه پیکر پیامبر صلى الله علیه و آله بود.(۷)

شبیه‏ترین مردم به فاطمه

ابن شهرآشوب به نقل از محمّد بن حنفیّه، از امام حسن -علیه السلام- می­نویسد: حسین بن على -علیه السلام-، شبیه‏ترین مردم به فاطمه علیهاالسلام است و من، شبیه‏ترین مردم به خدیجه کبرا هستم.(۸)

امام در دوران شیرخوارگى‏

درباره تغذیه امام حسین -علیه السلام- در دوران شیرخوارگی اخبار و گزارشهایی وجود دارد که در نگاه اول عجیب و شاید پذیرش آن قدری مشکل باشد که در این بخش به توضیحی دراین باره می­پردازیم.

ابتدا باید دانست که احادیث این باب، به چهار دسته تقسیم مى‏شوند:

۱٫ احادیثى که بر تغذیه امام حسین -علیه السلام- از انگشت ابهام پیامبر صلى الله علیه و آله دلالت دارند. مانند این روایت:

امام صادق -علیه السلام- فرمود: حسین -علیه السلام-، نه از فاطمه علیهاالسلام و نه از هیچ زن دیگرى شیر نخورد؛ بلکه او را نزد پیامبر صلى الله علیه و آله مى‏آوردند و ایشان انگشت شست خود را در دهان او مى‏گذارد و حسین -علیه السلام- به اندازه‏اى مى‏مکید که دو سه روزش را کفایت مى‏کرد. از این رو، گوشت حسین -علیه السلام- از گوشت و خون پیامبر رویید.(۹)

۲٫ احادیثى که دلالت دارند پیامبر صلى الله علیه و آله، امام حسین -علیه السلام- را از زبان خود، تغذیه کرده است.

از امام صادق -علیه السلام- نقل شده است: پیامبر صلى الله علیه و آله هر روز نزد حسین -علیه السلام- مى‏آمد و زبانش را در دهان او مى‏نهاد و حسین -علیه السلام- آن را مى‏مکید تا سیر مى‏شد.(۱۰)

۳٫ حدیثى که مى‏گوید استفاده تغذیه امام حسین -علیه السلام- از انگشت پیامبر صلى الله علیه و آله ، به دلیل خشک شدن شیر مادرش فاطمه علیهاالسلام بوده است.

ابن شهرآشوب می­نویسد: فاطمه علیهاالسلام هنگامى که حسین -علیه السلام- را به دنیا آورد، بیمار شد و شیرش خشک گردید. پیامبر صلى الله علیه و آله زن شیردهى را جستجو کرد؛ امّا نیافت. پس خود نزد حسین -علیه السلام- مى‏آمد و انگشت شَستش را در دهان او مى‏نهاد و حسین -علیه السلام- آن را مى‏مکید.(۱۱)

۴٫ حدیثى که مى‏گوید امام حسن و امام حسین علیهماالسلام، در شرایطى که مردم با کمبود آب مواجه بودند، از زبان پیامبر صلى الله علیه و آله سیراب شدند.

ابن شهرآشوب به نقل از ربیع بن خَیثَم می­نویسد: مسلمانان، دچار بى‏آبى شدیدى شدند. فاطمه علیهاالسلام، حسن و حسین علیهماالسلام را نزد پیامبر صلى الله علیه و آله آورد و گفت: اى پیامبر خدا! این دو، کوچک اند و تاب تشنگى ندارند. پیامبر صلى الله علیه و آله ، حسن -علیه السلام- را فرا خواند و زبانش را در اختیار او نهاد و حسن -علیه السلام- ، آن را مکید تا سیراب شد. سپس حسین -علیه السلام- را خواند و زبانش را در اختیار او نهاد و حسین -علیه السلام- ، آن را مکید تا سیراب شد.(۱۲)

با تأمّل در مضمون این احادیث، معلوم مى‏شود که مدلول آنها، قابل جمع است، بدین سان که اقدام پیامبر صلى الله علیه و آله به دلیل خشک شدن شیر دخترش فاطمه علیهاالسلام بوده و ایشان، گاه با انگشت ابهام خود و گاه با زبان مبارکش، فرزند دلبند خود را تغذیه کرده­است.

همچنین جدا از این کار، در شرایطى که مسلمانان با مشکل کم ‏آبى مواجه بوده‏اند، نوادگان خود را از زبان خویش، سیراب نموده­است و این گونه معجزات و کرامات، از نظر امکان وقوع، از شخصى مانند خاتم انبیا صلى الله علیه و آله بعید نیست، هر چند از نظر وقوع، به دلیلى قاطِع، نیاز است.

اگر گفته شود: «چرا چنین حادثه مهم و خارق‏العاده‏اى که طبعا براى نقل آن، انگیزه فراوان است، در منابع تاریخى و حدیثىِ غیر پیروان اهل بیت علیهم السلام نیامده؟»، خواهیم گفت: اوّلًا این جریان، موضوعى خصوصى در خاندان پیامبر صلى الله علیه و آله بوده و تنها اهل بیتِ پیامبر علیهم السلام از آن، خبر داشته‏اند. ثانیا بسیارى از حوادث صدر اسلام، تنها از طریق اهل بیت علیهم السلام به ما رسیده­است و نقل نشدن، دلیل عدم وقوع نیست.(۱۳)

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان: امید پیشگر

بازنگری و تصحیح: تحریریه سایت کرب وبلا- علیرضا سلیمی

پی­نوشت ها:

__________________________

۱٫مطالب السۆول: ص ۷۳٫

۲٫بحار الأنوار: ج ۴۴، ص ۲۰۱٫

۳٫مصباح المتهجّد: ص ۸۲۸٫

۴٫حضور اسماء بنت عُمَیس در هنگام ولادت امام حسن -علیه السلام- و امام حسین -علیه السلام- جاى تردید است؛ زیرا اسماء که همسر جعفر بن ابى‏طالب است، در آن زمان، به همراه وى در حبشه بوده و در سال هفتم هجرى از حبشه به مدینه باز گشت. به نظر مى‏رسد بانویى که در ولادت امام حسن و امام حسین علیهماالسلام حضور داشته، سَلمى همسر ابو رافع است و این زن و شوهر، هر دو، خدمت‏گزار پیامبر صلى الله علیه و آله بوده‏اند. او قابله (ماماى) فرزندان فاطمه دختر پیامبر خدا و قابله ابراهیم پسر پیامبر خدا و همان کسى است که تا آخرین لحظات حیات فاطمه زهرا علیهاالسلام در کنارش بود و سپس به همراه امیر مۆمنان -علیه السلام- و اسماء بنت عمیس، در غسل دادن ایشان مشارکت داشته است. (دانش نامه امام حسین -علیه السلام-، ج۱، ص۱۵۶)

نویسنده: امید پیشگر/منبع سایت تخصصی امام حسین علیه السلام

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>